Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Εβίνα Μάλτση: «Όταν πεθάνω θέλω να φοράω την εμφάνιση με το εθνόσημο»




IMG_3751



Συγκλονιστική ατάκα από την αρχηγό της Εθνικής γυναικών μετά τον θρίαμβο επί της Τουρκίας και την πρόκριση στα ημιτελικά του Ευρωμπάσκετ – Τρελοί πανηγυρισμοί από τα μέλη της αποστολής
Το πάρτι είχε αρχίσει πολύ πριν το τελευταίο σφύριγμα των διαιτητών, αλλά όταν ακούστηκε η κόρνα της λήξης, όλος ο ελληνικός πάγκος βρέθηκε στον αγωνιστικό χώρο και άρχισε ο χορός!
«Και τώρα… τιρινίνι», φώναζαν, τραγουδούσαν και χόρευαν απολαμβάνοντας τον ανεπανάληπτο θρίαμβο τους αν και η αλήθεια είναι ότι θα τους χρειαστούν κάμποσες ώρες για να συνειδητοποιήσουν αυτό που πέτυχαν.
 «Είναι μεγάλες στιγμές, αλλά πρέπει να διαχειριστούμε την χαρά μας. Πετύχαμε μια πολύ μεγάλη νίκη…», είπε μιλώντας στην κάμερα της ΕΡΤ ο Κώστας Κεραμιδάς με τον Ομοσπονδιακό τεχνικό να συμπληρώνει: «Είχαμε στην αρχή πολλή νευρικότητα στην επίθεση, αλλά η ματς απ ζώνη άλλαξε όλο το παιχνίδι. Ήταν ιστορικός προημιτελικός και είναι μια τρομερή επιτυχία».
 Όσον αφορά τις μεγάλες πρωταγωνίστριες; Τα πρόσωπα τους έλαμπαν από χαρά και ικανοποίηση, αλλά αυτές που έκλεψαν την παράσταση με τα όσα είπαν ήταν οι Μάλτση, Καλτσίδου.
«Έχουμε πάρει εισιτήριο για το παγκόσμιο, το καταλαβαίνετε; Στα 40 μου! Πρώτα ο Θεός κι αν είμαστε υγιής θα παίξω κι εκεί κι ας είμαι 40 χρονών», είπε η Εβίνα Μάλτση η οποία στη δήλωση της χρονιάς παραδέχθηκε Αν, κούφια να είναι η ώρα, τύχαινε να αφήσω την τελευταία μου πνοή, θα ήθελα να είναι μέσα στο γήπεδο, με αυτή την εμφάνιση, με αυτό το εθνόσημο!
Δεν έχω καταλάβει τι έχει γίνει, έχουμε γράψει ιστορία. Είναι ανεπανάληπτο. Συγχαρητήρια στο προπονητικό τιμ, σε όλα τα κορίτσια. Είμαστε ομάδα, δεν είναι ψέμα. Είμαστε όλες μαζί. Αυτό μας έφερε εδώ».
Όσον αφορά το ποιο είναι το ‘μυστικό’ αυτής της ομάδας η πολύπειρα Εβίνα τόνισε: «Θα γίνω γραφική, με έχουν βαρεθεί, με βλέπουν σαν γιαγιά, αλλά… πλάνο. Καθαρό μυαλό. Χτίσαμε τη διαφορά βήμα – βήμα. Δεν κάναμε πράγματα έξω από το πλάνο. Αυτό μας έφερε το αποτέλεσμα. Με αυτό το μπάσκετ μπορούμε να φέρουμε αποτελέσματα. Ήρθαμε εδώ βήμα – βήμα, κάθε μέρα. Δεν τόλμησα να ξεστομίσω τη λέξη μετάλλιο, δεν θα το κάνω τώρα. Είναι δύσκολα τα πράγματα. Ας απολαύσουμε το εισιτήριο στο παγκόσμιο. Αύριο είναι μια άλλη μέρα. Θα κάνουμε αυτό που έχουμε μάθει. Θα κρατήσω το κεφάλι χαμηλά. Θα ακολουθήσουμε το πλάνο».

πηγή:https://olympia.gr/2017/06/23/%CE%B5%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%AC%CE%BB%CF%84%CF%83%CE%B7-%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CF%80%CE%B5%CE%B8%CE%AC%CE%BD%CF%89-%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CF%89-%CE%BD%CE%B1-%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AC/

Αρχηγός ΓΕΣ: Ο Στρατός ξηράς έχει το πνεύμα του νικητή είναι ευέλικτος, ποιοτικός, αποτελεσματικός και αποτελεί πανίσχυρη αποτρεπτική δύναμη.



Ομιλία Αρχηγού ΓΕΣ στους Συνταγματάρχες που Υπηρετούν στο Λεκανοπέδιο Αττικής



Την Τετάρτη 21 Ιουνίου 2017, o Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Αντιστράτηγος Αλκιβιάδης Στεφανής, συνεχίζοντας τον κύκλο των προσωπικών επαφών με το προσωπικό, πραγματοποίησε, στο αμφιθέατρο της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, ομιλία στους Συνταγματάρχες όλων των Όπλων και Σωμάτων του Στρατού Ξηράς, που υπηρετούν στο Λεκανοπέδιο Αττικής.

Σκοπός της ομιλίας ήταν η ανάλυση των πολυποίκιλων δράσεων του Στρατού Ξηράς, οι οποίες έχουν στόχο τη διαμόρφωση του Στρατού του παρόντος και του μέλλοντος, που θα διαπνέεται από το αίσθημα της ανανέωσης, της αισιοδοξίας και της ελπίδας και μέσα από άριστες ανθρώπινες σχέσεις και πνεύμα νικητή να διατηρείται, σε κάθε περίπτωση, ευέλικτος, ποιοτικός, αποτελεσματικός και να αποτελεί πανίσχυρη αποτρεπτική δύναμη.

Το Γενικό Επιτελείο Στρατού, θεωρεί τον βαθμό του Συνταγματάρχη ως κομβικό βαθμό στην πυραμίδα του Στρατεύματος, καθόσον οι Αξιωματικοί του βαθμού αυτού διαθέτουν τις  απαραίτητες γνώσεις, εμπειρίες, δυνατότητες, αλλά και φιλοδοξίες για περαιτέρω επαγγελματική καταξίωση, ώστε να λειτουργούν ως κινητήριοι μοχλοί στην εκπλήρωση της αποστολής του Σχηματισμού ή Υπηρεσίας που υπηρετούν.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Επική πρόκριση της Εθνικής γυναικών στους «4» που «κατάπιε» 84-55 την Τουρκία (video)

EuroBasket Women 2017


Την μεγαλύτερη επιτυχία της πανηγυρίζει η εθνική μας ομάδα μπάσκετ γυναικών που μετά από ονειρική εμφάνιση στο δεύτερο ημίχρονο συνέτριψε την αντίστοιχη της Τουρκίας με 84-55 στα προημιτελικά του Ευρωμπάσκετ της Τσεχίας και εξασφάλισε την πρόκριση στα ημιτελικά της διοργάνωσης.

Παράλληλα η εκπληκτική ομάδα του Κώστα Κεραμιδά «σφράγισε» το εισιτήριο για τα Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, που θα γίνει στην Ισπανία (22-30/9).
Πρωταγωνίστρια για την Εθνική ήταν η Εβίνα Μάλτση που έκανε νταμπλ νταμπλ με 25 πόντους και 10 ριμπάουντΑπό την ομάδα της Τουρκίας ξεχώρισε η Χόλινγκσγουρθ με 15 πόντους.
EuroBasket Women 2017
Παρά το κακό ξεκίνημα και την αστοχία από μέση και μακρινή απόσταση το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα βρήκε τον τρόπο να αντιδράσει στα μισά της δεύτερης περιόδου, όταν η Τουρκία πήρε προβάδισμα +10 πόντων (22-12).
Μεγάλη εμφάνιση επίσης από τις Λύμουρα που έδωσε βαθιές ανάσες στην εθνική μας, η Καλτσίδου, η Χριστινάκη και η Σπανού χωρίς φυσικά να υστερήσει καμία από την εθνική μας ομάδα.
Η Εθνική ξεκίνησε τον αγώνα με ένα τρίποντο της Καλτσίδου, αλλά στη συνέχεια δέχθηκε 11 σερί πόντους. Στο τέλος του δεκαλέπτου, όμως, η τουρκική ομάδα με ένα αντιαθλητικό φάουλ που έκανε έδωσε την ευκαιρία στην Ελλάδα να μειώσει στους 5 (15-10 στο 10΄). Στην δεύτερη περίοδο το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα με ηγέτιδα την Εβίνα Μάλτση μείωσε αρχικά στο πόντο 27-26 (17΄) και στη συνέχεια προσπέρασε για να πάει στα αποδυτήρια με «αέρα» 6 πόντων (36-30).
Το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, όπως στον αγώνα με την Ρωσία, ήταν καταιγιστικό στο 3ο δεκάλεπτο. Η ομάδα του Κώστα Κεραμιδά με ένα σερί 7-0 πήρε για πρώτη φορά στον αγώνα διψήφια διαφορά πόντων (30-43 στο 22΄). Η Τουρκία προσπάθησε να αντιδράσει, αλλά η Μάλτση με ακόμα ένα ένα τρίποντο και στην συνέχεια η Λύμουρα, που τελείωσε την αναμέτρηση με 10 ασίστ, ανέβασαν την διαφορά στους 14 (39-53 στο 29΄), για να κλείσει την περίοδο στο +17 (40-57).
Στο τελευταίο δεκάλεπτο η Εθνική, με την Τουρκία να έχει «παραδώσει τα όπλα» και με πολύ καλές επιλογές στην επίθεση, «καθάρισε» από νωρίς τον αγώνα. Οι Ελληνίδες δεν επανέλαβαν τα λάθη του αγώνα με την Ρωσία, που παραλίγο να τους στοιχίσουν, και παίζοντας μεθοδικά και με τρομερή αυτοπεποίθηση ανέβασαν την διαφορά στους 20, για να πάρουν τελικά την νίκη και την πρόκριση με το εμφατικό 84-55.
Tα δεκάλεπτα: 15-10, 30-36, 40-57, 55-84
ΕλλάδαΣταμολάμπρου 6 (2), Σταμάτη, Λύμουρα 7 (1), Σπυριδοπούλου 3 (1), Μάλτση 26 (3), Νικολοπούλου 4, Σωτηρίου 3 (1), Κοσμά, Σπανού 11, Καλτσίδου 10 (2), Χρηστινάκη 9 (1).
ΤουρκίαΜπίλικιτς 2, Τσόρα 1, Τσακίρ 11, Ντεμιρμέν, Τσαγκλάρ 6, Αλμπέν 10, Τσανίτεθ 3, Χόλινσγουορθ 15, Ουνέρ, Σενιουρέκ 1, Κοκσάλ 6.


ΠΗΓΗ: SPORTS.ERT.GR






Στο κατώφλι ενός νέου εθνικού διχασμού







Μένιος Τασιόπουλος


 Σύμφωνα με τις αρχικές παραδοχές και εκτιμήσεις του 1ου Μνημονίου η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε επιστρέψει στις αγορές τον Ιούνιο του 2012. Βρισκόμαστε στον Ιούνιο του 2017, με το θεσμικό και οικονομικοκοινωνικό  σύστημα να έχει υποστεί ανήκεστες βλάβες. Το δε πολιτικό σύστημα έχει χάσει την αναγκαία αξιοπιστία και ικανότητα να χειριστεί τις κρίσιμες υποθέσεις του έθνους.

Στην περίπτωσή μας, η τελευταία αυτή φράση ακούγεται ως ευφημισμός, παρά σαν κάτι αυτονόητο, όπως θα έπρεπε να είναι. Θα έπρεπε, αλλά δεν συμβαίνει. Οι ηγεσίες των κομμάτων και οι οργανικοί διανοούμενοι, όμως, από τη δεκαετία του 1990 και μετά θεώρησαν την έννοια του έθνους αναχρονισμό και ένδειξη υπανάπτυξης! Η θεώρηση αυτή είχε επιπτώσεις και στην οργάνωση και διαχείριση του εθνικού κράτους.
Στην θέση του έθνους τοποθέτησαν όχι μόνο την ευρωπαϊκή ενοποίηση, αλλά και τη φεντεραλιστική Ευρώπη. Της προσέδωσαν, μάλιστα, «μυθώδεις» διαστάσεις, που βεβαίως απέδειξε ότι δεν έχει. Αυτό συνεχίσθηκε ακόμη και όταν έγινε εξόφθαλμη η «στρέβλωση», όταν αναδύθηκε η «γερμανική Ευρώπη» κατά τρόπο που δεν μπορείς να κάνεις ότι δεν υπάρχει. Μετέτρεψαν με ιστορική επιπολαιότητα την Ελλάδα αρχικά σε  ευρωπαϊκή περιοχή και μετά την εκδήλωση της κρίσης, λόγω ευρώ, σε «αποικία χρέους».

Ανασυγκρότηση ή «κονιορτοποίηση»

Είναι γνωστό πως φθάσαμε στο Eurogroup της 15ης Ιουνίου και στο κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης. Έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, πρόκειται για  σημαντικό σταθμό στην πορεία της χώρας. Γιατί η απόφαση μπορεί να μην δίνει «μόνιμες λύσεις», αλλά ορίζει τις κρίσιμες χρονικές περιόδους του μέλλοντός μας. Μέσα σ’ αυτές η Ελλάδα ή θα ανασυγκροτηθεί ως κυρίαρχο κράτος, ή θα «κονιορτοποιηθεί» εντός της γερμανικής Ευρωζώνης, καταλήγοντας «νομή» άλλων ισχυρότερων εθνών.
Αξίζει να υπογραμμισθεί μια θεμελιώδης ανατροπή που έχει συμβεί στα χρόνια των Μνημονίων και της «ελεγχόμενης χρεοκοπίας». Η Ελλάδα, από εκεί που χαρακτηριζόταν ένα φτωχό κράτος με πλούσιους κατοίκους, έχει εξελιχθεί σε μια «κρατική οντότητα» που παράγει πλεονάσματα και έχει φτωχούς κατοίκους. Αν, μάλιστα, επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις ότι υπάρχουν μεγάλα ενεργειακά κοιτάσματα, θα έχουμε την πλήρη αντιστροφή: ένα πλούσιο κράτος που θα το νέμονται ξένοι με φτωχοποιημένους κατοίκους.

Η στρατηγική διαφωνία

Η βιωσιμότητα της Ελλάδας –εντός ή εκτός Ευρωζώνης– θα κριθεί σε μια περίοδο που ξεκινά τον Αύγουστο του 2017 και διαρκεί μέχρι τον Αύγουστο του 2021. Στην τετραετία αυτή θα αντιπαρατεθούν οργανικά δύο αντίστροφες, συγκρουσιακές στη βάση και την κουλτούρα τους δυνάμεις.
Από τη μία πλευρά θα είναι αυτοί που επιδιώκουν η Ελλάδα να καταστεί μία βιώσιμη διεθνή οντότητα με εθνική κυριαρχία και κοντά στις «ναυτικές δυνάμεις». Από την άλλη πλευρά, θα είναι εκείνοι που την αντιλαμβάνονται την Ελλάδα –όπως χαρακτηριστικά έλεγε  υπουργός των κυβερνήσεων Σημίτη– σαν «την κατάληξη της σιδηροδρομικής γραμμής που ξεκινά από το Βερολίνο και μέσω της Βαλκανικής φθάνει στην Μεσόγειο».
Ο συγκεκριμένος μανιχαϊσμός υπερβαίνει την παραδοσιακή διάκριση Δεξιά-Αριστερά. Οι συνθήκες προσομοιάζουν με αυτές που υπήρχαν στο κατώφλι του Εθνικού Διχασμού, στο 1915. Η ελπίδα φυσικά είναι η στρατηγική διαφωνία να μην μετατραπεί σε εκτός ορίων σύγκρουση, αλλά να παραμείνει στο πλαίσιο μια δημιουργικής αντιπαράθεσης, όπως ταιριάζει σε μια ώριμη δυτική Δημοκρατία. 
Αυτό, όμως, είναι ζητούμενο και όχι δεδομένο.
πηγή: https://stavroslygeros.gr/politiki/

Οι Τουρκοκύπριοι δεν είναι Τούρκοι αλλά Έλληνες εξισλαμισμένοι – Το DNA «μίλησε»: ΣΟΚ στα Κατεχόμενα!



Το DNA «μίλησε»: Οι Τουρκοκύπριοι δεν είναι Τούρκοι αλλά Έλληνες εξισλαμισμένοι – ΣΟΚ στα Κατεχόμενα!



Αυτό που γνωρίζαμε από την ιστορία, ότι δηλαδή οι Τουρκοκύπριοι είναι Έλληνες εξισλαμισμένοι, απέδειξε και το DNA.
Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι προέρχονται από την ίδια γενετική δεξαμενή, η οποία άρχισε να διαφοροποιείται μόνο τους τελευταίους αιώνες, δηλαδή από την οθωμανική κατάκτηση της Κύπρου και μετά, σύμφωνα με μια νέα πληθυσμιακή γενετική μελέτη που διενεργήθηκε υπό το Τμήμα Καρδιαγγειακής Γενετικής και το Εργαστήριο Δικανικής Γενετικής του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου (ΙΝΓΚ).
Στοιχεία της έρευνας δημοσιεύει σήμερα η εφημερίδα «Πολίτης». Η μελέτη, η οποία δημοσιεύτηκε στις 16 Ιουνίου 2017 στο επιστημονικό περιοδικό «PlosOne», διενεργήθηκε τα τελευταία δύο χρόνια από πολυμελή και πολυεθνική ομάδα εξειδικευμένων επιστημόνων με επικεφαλής τον καθηγητή Μάριο Καριόλου του ΙΝΓΚ και τους στενούς του συνεργάτες δρα Αλέξανδρο Ηρακλείδη της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας και δρα Ήβη Πασιαρδή του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου.
Η ερευνητική ομάδα ανέλυσε τα τελευταία δύο χρόνια δείγματα DNA που έλαβε από 344 Ελληνοκύπριους άνδρες, με γεωγραφική κατανομή από όλη την επικράτεια της Κύπρου που δεν είχαν συγγενική σχέση μεταξύ τους και τα συνέκρινε με τα δείγματα 380 Τουρκοκυπρίων ανδρών που επίσης δεν είχαν οποιαδήποτε συγγενική σχέση μεταξύ τους.
Επιπρόσθετα, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι οι Τουρκοκύπριοι άνδρες είχαν κυπριακή καταγωγή (δηλαδή όχι έποικοι από το 1974 και εντεύθεν).
Οι πληροφορίες για το δείγμα των 380 Τουρκοκυπρίων λήφθηκαν από ένα δημόσια προσβάσιμο δείγμα πληθυσμού του οποίου το DNA ανέλυσε και δημοσίευσε το 2017 ο Τουρκοκύπριος γενετιστής Cemal Gurkan.
Ο λόγος που επιλέχθηκαν ανδρικά δείγματα είναι γιατί το ανδρικό χρωμόσωμα Υ στο 23ο ζεύγος των ανθρώπινων χρωμοσωμάτων (ΧΥ για τους άντρες και ΧΧ για τις γυναίκες) μεταφέρεται σχεδόν αυτούσιο από γενιά σε γενιά και έτσι μπορεί κανείς να ανιχνεύσει την καταγωγή πηγαίνοντας πολλές γενιές πίσω.
Οι μικρές αλλαγές που μπορεί να παρατηρηθούν στο ανδρικό χρωμόσωμα Υ (ή μεταλλάξεις στη γλώσσα της γενετικής) όπως αυτό κληροδοτείται από μία γενεά στην άλλη, βοηθούν και αυτές στις πληθυσμιακές γενετικές μελέτες.
Το επιστημονικό εύρημα της πληθυσμιακής γενετικής μελέτης είναι ότι η πατρική καταγωγή Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων προέρχεται κυρίως από την ίδια γενετική δεξαμενή, σε βαθμό τέτοιο ώστε να θεωρείται περίπου πως πρόκειται για τον ίδιο πληθυσμό.

Τουρκοκύπριες με παραδοσιακές φορεσιές τους, παρόμοιες με των υπόλοιπων Ελλήνων των νησιών. Καμία σχέση με οθωμανική μόδα. Τα χαρακτηριστικά τους ελληνικά και όχι «ανατολίτικα» ή «μογγολικά».

Προκύπτει επίσης ότι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μοιράζονται και μια πολύ στενή γενετική συγγένεια με τους κατοίκους του Λιβάνου αλλά και της Καλαβρίας στην Ιταλία.
Ενδιαφέρον είναι ότι τόσο Ελληνοκύπριοι όσο και Τουρκοκύπριοι φανερώνουν στενές γενετικές καταβολές και με τον ελληνικό πληθυσμό.

Τουρκοκύπριες με παραδοσιακές φορεσιές τους, παρόμοιες με των υπόλοιπων Ελλήνων των νησιών. Καμία σχέση με οθωμανική μόδα. Τα χαρακτηριστικά τους ελληνικά και όχι «ανατολίτικα» ή «μογγολικά».

Αν ανατρέξει κανείς στη γενεαλογία της τελευταίας χιλιετίας, όπως φαίνεται από την ανάλυση των απλοτύπων (σ.σ. όπου απλότυπος είναι η γενετική ταυτότητα του κάθε άνδρα στο χρωμόσωμα Υ, η οποία χρησιμοποιείται για ταυτοποιήσεις ατόμων που είναι συγγενικά), Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μοιράζονται μεταξύ τους πολύ περισσότερους απλότυπους απ’ όσους έχουν κοινούς με οποιονδήποτε άλλον πληθυσμό περιβάλλει την Κύπρο.
Συγκεκριμένα, φαίνεται ότι το 7-8% του πληθυσμού των δύο κοινοτήτων είναι μεταξύ τους κοντινοί συγγενείς εκ πατρός.
Οι Τουρκοκύπριοι εμφανίζονται επίσης να έχουν σε ένα ποσοστό 3% κοινούς απλότυπους με τους κατοίκους της Τουρκίας και ένα μικρότερο ποσοστό με κατοίκους διαφόρων χωρών της Βόρειας Αφρικής, κυρίως της Λιβύης.
Τόσο οι Ελληνοκύπριοι όσο και οι Τουρκοκύπριοι έχουν κοινούς απλότυπους με κατοίκους της Ελλάδας και του Λιβάνου, ενώ συγκεκριμένα οι Ελληνοκύπριοι έχουν κοινούς απλότυπους με κατοίκους της Αλβανίας.
Το γενικό γενετικό προφίλ των Κυπρίων (ιδιαίτερα των Ελληνοκυπρίων) όσον αφορά την πατρική καταγωγή μοιάζει με αυτό γηγενών πληθυσμών της Μικράς Ασίας και του νοτιοδυτικού Καυκάσου (π.χ. Αρμένιοι), καθώς και με τους Έλληνες της Κρήτης.
Η γενετική ομοιότητα με τους πληθυσμούς που κατοικούν στην Ελλάδα είναι μεγάλη, όχι όμως τόσο όσο με την τουρκοκυπριακή κοινότητα, διότι από τον εξελληνισμό του νησιού με την κάθοδο των αχαϊκών φύλων μέχρι σήμερα έχουν μεσολαβήσει 3.500 χρόνια και στο μεταξύ οι απλότυποι-Υ μεταλλάχθηκαν, έτσι είναι αδύνατο να εντοπιστεί μεγάλος αριθμός κοινών απλοτύπων.
Στους Τουρκοκύπριους, η επιμιξία με τον τουρκικό πληθυσμό (βάσει πάντα του ανδρικού χρωμοσώματος Υ) είναι μικρή και φαίνεται να ήρθε αργά, πιθανότατα μετά την κατάκτηση του νησιού από τους Οθωμανούς τον 16ο αιώνα.
Συνολικά, η ανάλυση του χρωμοσώματος Υ δείχνει ότι οι Κύπριοι βρίσκονται στη μέση μιας γενετικής εξάπλωσης που εκτείνεται από τη λεκάνη της Λεβαντίνης ώς τη νοτιοανατολική Ευρώπη και αποκαλύπτει ότι, παρά τις επιμέρους διαφορές στους απλότυπους, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μοιράζονται μια κοινή πατρική καταγωγή από την περίοδο πριν από την οθωμανική κυριαρχία στο νησί.
Με βάση την ιστορική και αρχαιολογική μαρτυρία, η παρουσία Ελληνοκυπρίων στο νησί αρχίζει την εποχή του Χαλκού (περίπου στα 1000 π.Χ.) και των Τουρκοκυπρίων την οθωμανική περίοδο (16ος αιώνας μ.Χ.).
Έτσι, αυτή η μεταξύ τους γενετική ομοιότητα (μεγαλύτερη από ό,τι με οποιονδήποτε άλλο πληθυσμό της γύρω περιοχής) θα μπορούσε να αποδοθεί είτε στην κοινή προοθωμανική καταγωγή και των δύο κοινοτήτων που διαφοροποιήθηκε (αλλά ακόμη διατηρούνται σημαντικές ομοιότητες) μετά την Οθωμανική κατάκτηση της Κύπρου, είτε σε μια διαφορετική, όχι κυπριακή πατρική γενετική καταγωγή των Τουρκοκυπρίων (π.χ. τουρκική).
Ανάλυση της προέλευσης 24 κοινών απλοτύπων Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων έδειξε ότι κανείς από αυτούς δεν συναντάται στην Τουρκία, επομένως δεν προκύπτει τουρκική καταγωγή.
Πολύ περισσότερο, το γεγονός ότι οι 20 από τους 24 κοινούς απλότυπους δεν υπάρχουν ούτε στη διεθνή βάση δεδομένων, δείχνει ότι συναντώνται μόνο στον τοπικό πληθυσμό της Κύπρου.
Την πληθυσμιακή γενετική μελέτη, η οποία δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα στο επιστημονικό περιοδικό «Plos One», υπογράφουν οι: Αλέξανδρος Ηρακλείδης, Ήβη Πασιαρδή, Eva Fernandez-Dominguez, Stefania Bertoncini, Μάριος Χειμωνάς, Βασίλης Χριστοφή, Jonathan King, Bruce Budowle, Παναγιώτης Μανώλη και Μάριος Καριόλου. Οι πιο πάνω ερευνητές προέρχονται από: το Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου, την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, τη Σχολή Μοριακής Ιατρικής Κύπρου, το Durham University, το University of Pisa και το University of North Texas Health Science Center.
Την πληθυσμιακή γενετική μελέτη, η οποία δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα στο επιστημονικό περιοδικό «Plos One», υπογράφουν οι Αλέξανδρος Ηρακλείδης, Ήβη Πασιαρδή, Eva Fernandez-Dominguez, Stefania Bertoncini, Μάριος Χειμωνάς, Βασίλης Χριστοφή, Jonathan King, Bruce Budowle, Παναγιώτης Μανώλη και Μάριος Καριόλου.΄

Τι λέει η ιστορία

Η Οθωμανική εισβολή στην Κύπρο άρχισε στις 20 Ιουνίου 1570 και η Λευκωσία αλώθηκε την 9η Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.
Ο κυπριακός λαός που μέχρι πρότινος βρισκόταν υπό την σκληρή κατοχή των Ενετών πέρασε κάτω από τον ζυγό των Οθωμανών, οι οποίοι (όπως έπραξαν και στην Κρήτη) άρχισαν αμέσως να τους πιέζουν να ασπαστούν το Ισλάμ.
Και εδώ λοιπόν, πολλοί υπέκυψαν και άλλαξαν την πίστη τους.
Όμως αυτό δεν σημαίνει πως έπαψαν να είναι ελληνόφωνοι, ή και να εργάζονται για την απελευθέρωση της πατρίδας τους.
Έτσι, 30 χρόνια μετά την κατάκτηση της νήσου, το έτος 1600, βρίσκουμε τους Κύπριους να προετοιμάζουν επανάσταση σε συνεννόηση με τον δούκα της Σαβοΐας.
Το εγχείρημα έμοιαζε εύκολο, εφόσον οι Τούρκοι κατοχικοί στρατιώτες στο νησί δεν ξεπερνούσαν τους 4.800 και αυτοί διεσπαρμένοι κατά σώματα αποτελούμενα από διακόσιους και τριακόσιους άνδρες.
Στη συνωμοσία ενεργή συμμετοχή είχαν και οι Κύπριοι εξισλαμισμένοι, οι οποίοι αν και είχαν αλλάξει πίστη παρέμεναν Έλληνες στη συνείδηση και έτοιμοι να θυσιάσουν τις ζωές τους για την ελευθερία.
Επικεφαλής των Κύπριων μουσουλμάνων ήταν ο Μεμής και ο Μουσταφάς, και είχαν αναλάβει με τους υπόλοιπους ομοθρήσκους τους να επιτεθούν στο φρούριο της Αμμοχώστου και να το καταλάβουν.
Ωστόσο, είχαν θέσει τους ακόλουθους όρους στους χριστιανούς συναγωνιστές τους: Μετά την απελευθέρωση του νησιού, και αφού θα βαπτίζονταν όλοι οι «Τουρκοκύπριοι» πάλι χριστιανοί, να διατηρήσουν ανέπαφες τις περιουσίες τους και στη πρώτη επισκοπή του νησιού που θα χήρευε, να εκλεγόταν μητροπολίτης ο θείος του Μεμή και του Μουσταφά που ονομαζόταν Παρθένιος.
Επίσης, «στον Πόντο, στην Κρήτη και στην Κύπρο οι καταπιεζόμενοι Έλληνες κατέφευγαν, όταν η τυραννία έφτανε στο απροχώρητο, στην εικονική ομαδική αποστασία. Εξισλαμίζονταν τυπικά αλλά διατηρούσαν μυστικά την πίστη των πατέρων τους. Ήταν οι λεγόμενοι Κρυπτο-Χριστιανοί. Στην Κύπρο οι Κρυπτοχριστιανοί ονομάζονταν λινομπάμπακοι και στον Πόντο Κλωστοί ή Κλωσμένοι».
Οι Μουσουλμάνοι της Κύπρου συμμετείχαν ή και πρωτοστάτησαν σε πολλές εξεγέρσεις κατά της οθωμανικής διοικητικής ασυδοσίας.

Ξεχωρίζουν η επανάσταση του Μεχμέτ Αγά Βογιατζίογλου, γύρω στα 1683, που κράτησε περίπου επτά χρόνια και κατεστάλη μετά από αποστολές στρατευμάτων από τη Μικρά Ασία, κι εκείνη του Χαλήλ Αγά, σχεδόν ένα αιώνα αργότερα.
Το 1833, και ενώ έχει συσταθεί το πρώτο ελληνικό κράτος, ξέσπασε μεγάλη επανάσταση στην Κύπρο με ξεκάθαρους εθνικούς και απελευθερωτικούς στόχους.
Οι Κύπριοι αγωνιστές συσπειρώθηκαν γύρω από τρία κινήματα: α΄) υπό τον καλόγερο Ιωαννίκιο στην Καρπασία, β΄) υπό τον στρατηγό Νικόλαο Θησέα με επίκεντρο την περιοχή Λάρνακας – Σταυροβουνίου και γ΄) υπό τον μουσουλμάνο Κύπριο Γκιαούρ Ιμάμη στην επαρχία Πάφου. Και τα τρία κινήματα κατεστάλησαν σχετικά εύκολα από στρατεύματα που έστειλε η Πύλη στη νήσο από την κοντινή Μικρά Ασία.
Βλέπουμε λοιπόν, ότι σε αντίθεση με άλλες περιοχές της Ελλάδας, οι Κύπριοι μουσουλμάνοι συχνά συντάχθηκαν ενεργά με τους χριστιανούς συμπατριώτες τους σε κοινούς απελευθερωτικούς ή κοινωνικούς αγώνες.

Οι λεγόμενοι «Τουρκοκύπριοι» παρέμειναν αποκλειστικά ελληνόφωνοι καθ’ όλη τη διάρκεια της οθωμανικής κατοχής, ενώ τα Ελληνικά (ως κυπριακή διάλεκτος) συνεχίζουν να είναι ακόμα και σήμερα η μητρική τους γλώσσα.
Μάλιστα οι Κύπριοι μουσουλμάνοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν αισθάνονταν να διαφέρουν σε τίποτα από τους ομόγλωσσους χριστιανούς συμπατριώτες τους, εκτός φυσικά από τη θρησκεία.

Ωστόσο, η Αγγλική Αποικιοκρατία που ξεκίνησε στο νησί από το 1878 ήταν εκείνη που ακολουθώντας το γνωστό δόγμα της, του «διαίρει και βασίλευε», φρόντισε να καλλιεργήσει με ζήλο την τουρκική εθνική συνείδηση στον ελληνόφωνο μουσουλμανικό πληθυσμό της νήσου.
Η τακτική αυτή αποσκοπούσε πρωτίστως να σπείρει τη διχόνοια μεταξύ του κυπριακού λαού.
Στη συνέχεια, οι χριστιανοί Κύπριοι που με βεβαιότητα θα πρόσβλεπαν στην ενότητα με τη μητέρα Ελλάδα, μοιραία θα ωθούσαν τους «Τούρκους» συμπατριώτες τους στην αγκαλιά, αν όχι της οθωμανικής ακόμα τότε Τουρκίας, σίγουρα στην ασφαλή αγκάλη της βρετανικής αποικιοκρατίας.
Οι χριστιανοί Κύπριοι βλέποντας στα πρόσωπα των «Τουρκοκυπρίων» τους παλαιούς δυνάστες τους και σε εκείνα των Βρετανών τους τωρινούς τους, θα ταύτιζαν αυτά τα δύο σε έναν κοινό εχθρό.

Και οι «Τουρκοκύπριοι» πλέον, φοβούμενοι για τις ζωές και τις περιουσίες τους, έθεσαν εαυτούς, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, στις υπηρεσίες των Βρετανών ως χωροφύλακες και μισθοφόροι της αποικιοκρατίας!

Έτσι οι Άγγλοι νόμισαν ότι μπορούσαν να κρατήσουν την Κύπρο για πάντα δική τους, με το να υποδαυλίζουν συστηματικά μέσω των ακούραστων πρακτόρων τους τα θρησκευτικά μίση, τα οποία ως καταστροφικό αποτέλεσμα είχαν τη δημιουργία εκ του μηδενός της υποτιθέμενης σήμερα ως «τουρκοκυπριακής» εθνικής μειονότητας, ονομάζοντας ως «Τούρκους», για μία ακόμη φορά στην ιστορία, τους Έλληνες μουσουλμάνους.

Αν όμως στην περίπτωση της Κύπρου, χριστιανοί και μουσουλμάνοι Έλληνες, τόσο ανόητα παρασύρθηκαν και διαιρέθηκαν από τις θρησκείες ώστε παρέδωσαν την πατρίδα τους βορά, αρχικά στους Άγγλους αποικιοκράτες, και μετά προκάλεσαν την (υποκινούμενη από τις Η.Π.Α.) τουρκική εισβολή και κατοχή του βόρειου μέρους του νησιού από το 1974 έως και σήμερα, το έτος 2002 μία μοναχική φωνή αλήθειας και διαμαρτυρίας υψώθηκε για τον τεχνητό διχασμό και μάλιστα από την πλευρά που δεν το περίμενε κανείς, των Τουρκοκυπρίων!

Ο Αχμέτ Έρντενκιζ, πρώην «πρόξενος» του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους στην Ουάσινγκτον, τόλμησε και δημοσίευσε μία ανατρεπτική έρευνά του γύρω από την καταγωγή των Κύπριων μουσουλμάνων, στο συλλογικό βιβλίο ένδεκα συνολικά «Τουρκοκυπρίων» ερευνητών και συγγραφέων με τίτλο «Λαογραφία III», το οποίο τυπώθηκε και τέθηκε σε κυκλοφορία με έξοδα του τουρκοκυπριακού «υπουργείου παιδείας».

Ο Έρντενκιζ στην έρευνά του υποστήριξε με παρρησία και επικαλούμενος ιστορικά στοιχεία και πηγές ότι οι «Τουρκοκύπριοι» δεν είναι τουρκικής καταγωγής, αλλά σύμπαντες εξισλαμισμένοι χριστιανοί. Μάλιστα το κείμενό του φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Οι κρυπτοχριστιανοί στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στην Κύπρο».

Ωστόσο, όπως ήταν αναμενόμενο, την «προδοσία» του Έρντενκιζ ανέλαβαν να καταγγείλουν τα φερέφωνα του κατακτητή και οι εθνικιστές παντουρκιστές!
Στη συστηματική και ενορχηστρωμένη λασπολογία που εξαπολύθηκε κατά του γενναίου Κύπριου μουσουλμάνου διανοούμενου και πολιτικού, πρωτοστάτησε ο αρθρογράφος της εφημερίδας «Χαλκίν Σεσί» Λούτφι Οζτέρ, και αμέσως ακολούθησε η εθνικιστική εφημερίδα «Βόλκαν», εκφραστικό όργανο του «Εθνικού Λαϊκού Κινήματος».

Ο σάλος που προκλήθηκε στα κατεχόμενα της βόρειας Κύπρου πήρε τέτοιες διαστάσεις, που το «υπουργείο παιδείας» του ψευδοκράτους αναγκάστηκε να απαγορεύσει την κυκλοφορία του βιβλίου «Λαογραφία III» και να το αποσύρει από τις βιβλιοθήκες.

Ο Αχμέτ Έρντενκιζ, στην έρευνά του, δεν εκφέρει προσωπικές απόψεις, αλλά, όπως και ο ίδιος αναφέρει, βασίστηκε σε πηγές των ιστορικών Κώστα Κύρρη και Θεόδωρου Παπαδόπουλου, στα εκκλησιαστικά αρχεία της Αρχιεπισκοπής Κύπρου, των θρησκευτικών δικαστηρίων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και των αρχείων του Βατικανού. Τα ονόματα των κυπριακών περιοχών που οι κάτοικοι ήταν στο σύνολό τους «λινοβάμβακοι» (κρυπτοχριστιανοί εξισλαμισμένοι Έλληνες) αναφέρονται στα αρχεία της Προεδρίας Κυβερνήσεως της Τουρκίας (11/071905 και 22/02/1910) βάση της έρευνας του Μουφτή της Κύπρου Ζιγιάι Εφέντη.

Βεβαίως υπήρξαν και ομόθρησκοι του Έρντενκιζ που έσπευσαν να σταθούν γενναία στο πλευρό του.
Ο αρχαιολόγος Τουντζέρ Μπαγισκάν σε άρθρο του στην εφημερίδα «Αφρίκα» (14/02/2002), αφού επέκρινε τον Λουτφή Οζτέρ, πέρασε στην αντεπίθεση παραθέτοντας μία μαρτυρία ενός Κύπριου μουσουλμάνου της Καρπασίας για να αποδείξει ότι, όντως οι «Τουρκοκύπριοι» δεν έχουν τουρκική καταγωγή. Στο άρθρο του ο Μπαγισκάν, έγραψε σχετικά:
«Πριν από μερικά χρόνια, ενώ βρισκόμουν στην Καρπασία για αρχαιολογικές ανασκαφές πληροφορήθηκα την περιπέτεια ενός τουρκοκύπριου της περιοχής ο οποίος στη δεκαετία του ’30 μετέβη στην Τουρκία για να εγγραφεί στη Στρατιωτική Ιατρική Σχολή της Κωνσταντινούπολης. Οι στρατιωτικές αρχές μετά από σχετική έρευνα, απεφάνθησαν ότι ο εν λόγω Τουρκοκύπριος δεν είχε τουρκική καταγωγή και ως εκ τούτου δεν έγινε δεχτός στη Σχολή. Κατόπιν αυτού, ο Τουρκοκύπριος ενεγράφη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κωνσταντινούπολης. Ως πτυχιούχος επέστρεψε στην Κύπρο και συνεργάστηκε με τον ιατρό Αντώνη, αδελφό του Νίκου Σαμψών από το Βασίλι. Ο Τουρκοκύπριος (του οποίου δεν αναφέρεται το όνομα) ήταν γνωστός στην κοινότητα για τα εθνικιστικά του φρονήματα, εξελέγη «βουλευτής» και χρημάτισε «Υπουργός». Η κηδεία του έγινε σε τζαμί και σύμφωνα με τα όσα ισχύουν στη Μουσουλμανική θρησκεία».
Πέρα από αυτό το χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς οι ίδιοι οι Τούρκοι αντιμετώπιζαν τους μουσουλμάνους της Κύπρου, ο Μπαγισκάν αναφέρεται και στο βιβλίο του Αλή Κεμάλ Μεράμ με τίτλο «Οι μητέρες των Σουλτάνων», όπου μία προς μία αναφέρονται οι Ελληνίδες, Εβραίες, Ρωσίδες, Ιταλίδες και Ισπανίδες σουλτάνες.
Επίσης ο Μπαγισκάν αναφέρει και τη δήλωση του Κεμάλ Ατατούρκ, ότι «για αιώνες οι Οθωμανοί σφετερίστηκαν τα δικαιώματα των Τούρκων», όπου γίνεται ξεκάθαρη διάκριση μεταξύ των γνήσιων μογγολίδων Τούρκων στην καταγωγή και της μεγάλης πλειοψηφίας των εξισλαμισμένων Οθωμανών, δηλαδή «τουρκεμένων» χριστιανών, ελληνικής, αρμενικής, βουλγαρικής, αλβανικής, σερβικής κ.α. καταγωγής. Βεβαίως, τι ειρωνεία να λέει ο Κεμάλ κάτι τέτοιο, που ήταν Εβραίος στην καταγωγή!

Αξίζει τώρα να δούμε, ποια είναι αυτά τα σημεία της έρευνας του Έρντενκιζ, που προκάλεσαν τη μήνη των φανατικών τουρκοφρόνων. Στη σελίδα 60 του βιβλίου αναφέρονται 27 ονόματα «τουρκοκυπριακών» χωριών (μεταξύ των οποίων: Ποταμιά, Λουρουτζίνα, Καντού, Κιβισίλι, Σκούλι, Πολεμίδια, Επισκοπή, Κόκκινα) των οποίων το σύνολο των κατοίκων είναι κρυπτοχριστιανοί. Πρόκειται για λατίνους ή αρβανίτες Έλληνες που εξισλαμίστηκαν και αργότερα εκτουρκίστηκαν.
Στις σελίδες 66 και 67 αναφέρεται ότι ο εξισλαμισθείς χριστιανός έπαιρνε το τούρκικο ή αραβικό όνομα που αντιστοιχούσε στο προηγούμενο χριστιανικό του, π.χ. ο Ιωσήφ = Yusuf, η Μαρία = Meryem, ο Χριστόδουλος = Abdullah, ο Κωνσταντίνος = Omer, ο Νίκος = Hasan, ο Χριστοφής = Bayrdm κ.λ.π.
Στη σελίδα 69 μάλιστα σημειώνεται ότι μέχρι τον 19ο αιώνα, δηλαδή μέχρι την έλευση των Άγγλων στο νησί, υπήρχαν μουσουλμάνοι που χρησιμοποιούσαν και τα δύο ονόματα.
Στη σελίδα 104 μαθαίνουμε ότι οι πρώτοι «Τούρκοι» που πάτησαν το πόδι τους στην Κύπρο, ήταν Τουρκομάνοι από τη Νότια Ανατολία, Συρία, Λίβανο και Ιράκ. Επρόκειτο, κυρίως, για Κούρδους και Άραβες χριστιανούς.
Στη σελίδα 109 ο Έρντενκιζ γράφει, ότι σημαντικός αριθμός των ανδρών προγόνων των σημερινών «Τουρκοκυπρίων» ήταν μουσουλμάνοι αλλά όχι Τούρκοι, οι δε μητέρες στη μεγάλη τους πλειοψηφία ήταν Ελληνίδες και δυτικοευρωπαίες.
Στη σελίδα 115 υποστηρίζει ότι οι διαμένοντες στην Καρπασία «Τούρκοι», έχουν λευκή επιδερμίδα, είναι ξανθοί και γαλανομάτηδες. Είναι όλοι τους εξισλαμισμένοι Έλληνες. Οι «Τουρκοκύπριοι» των χωριών Κιβισίλι, Μαρί, Πραστειό Πάφου και Μελούντα μέχρι το 1832 ήταν όλοι τους χριστιανοί.

Τα παραπάνω στοιχεία επειδή ακριβώς δεν προέρχονται από έναν Έλληνα ή έστω Ελληνοκύπριο ιστορικό, αλλά από επιφανή Κύπριο μουσουλμάνο, όπως είναι ο Αχμέτ Έρντενκιζ, οπωσδήποτε έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα και δείχνουν ακριβώς το κλίμα που επικρατεί μεταξύ των διανοούμενων «Τουρκοκυπρίων».

Οι μουσουλμάνοι της Κύπρου, άπαντες ελληνόφωνοι, αισθανόμενοι αιχμάλωτοι στην ίδια την πατρίδα τους από τον πολυάριθμο κατοχικό τουρκικό στρατό που τους «απελευθέρωσε» και τους «προστατεύει», έχουν αρχίσει πλέον και φωνάζουν, έστω δειλά, την ελληνική τους καταγωγή, ελπίζοντας πως η μητέρα Ελλάδα, της οποίας γνήσια τέκνα είναι και αυτοί, θα παύσει επιτέλους να θεωρεί ως «γνήσιους» Έλληνες μόνο τους ορθοδόξους χριστιανούς και θα αναγνωρίσει επιτέλους ως αληθινούς και καλούς Έλληνες, και τους εκατομμύρια ελληνόφωνους μουσουλμάνους όχι μόνο της Κύπρου, αλλά και του Πόντου, και της Μικράς Ασίας.


Στην κεντρική φωτογραφία, μικρά παιδιά Τουρκοκύπριοι ντυμένοι με τις παραδοσιακές φορεσιές τους που είναι ελληνικές νησιωτικές. Οι μουσουλμάνοι της Κύπρου είχαν αλλάξει μόνο στη θρησκεία και καθόλου στις άλλες συνήθειές τους.


 πηγή:http://www.tribune.gr/world/news/article/371083/dna-milise-tourkokyprii-den-ine-tourki-alla-ellines-exislamismeni-sok-sta-katechomena.html



Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Αιδώς Έλληνες


272



Όλα μπορεί να τα συγχωρήσει κανείς σε έναν άνθρωπο, αλλά σε καμία περίπτωση την αδιαφορία για τις επόμενες γενιές και για την πατρίδα του –  την οποία οφείλει να κληροδοτεί λίγο πιο αξιοπρεπή εάν όχι πλουσιότερη, από αυτήν που ο ίδιος κληρονόμησε.
.Άποψη
Όταν μία χώρα είναι χρεοκοπημένη, βυθισμένη σε συνεχή μνημόνια εξαθλίωσης, με το ένα πόδι εκτός της ΕΕ (=έλεγχος κεφαλαίων), με το άλλο εκτός της Ευρωζώνης (=μη συμμετοχή στο πρόγραμμα της ΕΚΤ), χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον της, με ένα εκφυλισμένο και ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα, καθώς επίσης με ολόκληρη την κοινωνία της σε ιδιωτεία (=μη συμμετοχή στο δημόσιο βίο, πλήρης αδιαφορία για τα κοινά), τι μπορεί να περιμένει κανείς;
Ασφαλώς ελάχιστα πράγματα, εάν όχι τίποτα απολύτως – αφού ακόμη και αν είχε μία θεϊκή κυβέρνηση, ικανή να διαπραγματευθεί αποτελεσματικά με τη Γερμανία, πώς θα το έκανε όταν επικρατεί πλήρης ησυχία στη χώρα; Το γεγονός αυτό δεν μεταφράζεται αλήθεια ως αποδοχή της κοινωνίας στα μέτρα που της επιβάλλονται, επειδή θεωρεί πως είναι πράγματι ένοχη η ίδια για την χρεοκοπία του κράτους;
Λογικά λοιπόν μία τόσο αποχαυνωμένη κοινωνία, η οποία δεν διαμαρτύρεται καν και δεν έχει καθόλου τη διάθεση να πλημμυρίσει τους δρόμους, έστω την πλατεία Συντάγματος μαζί με τους «Παραιτηθείτε!», είναι συμβιβασμένη με τη μοίρα της. Πόσο μάλλον όταν τα μέλη της είτε εγκαταλείπουν μαζικά τη χώρα, είτε προσπαθούν να επιβιώσουν ατομικιστικά με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο, αδυνατώντας να λειτουργήσουν συλλογικά ακόμη και στην άκρη του γκρεμού.
Τι μπορεί να προσφέρει κανείς σε μία τέτοια κοινωνία; Γνώση; Ελπίδα; Προοπτικές; Χώρο για να εκτονωθεί; Κατηγορίες εναντίον της Τρόικας που την κατέστρεψε; Ύβρεις κατά του συμπλεγματικού δόκτορα Σόιμπλε που συνεχίζει να την προσβάλλει δημόσια, να την εξευτελίζει, να τη λοιδορεί και να αντιμετωπίζει την κυβέρνηση της με τέτοια απαξίωση που δεν θα ανεχόταν ούτε ο τελευταίος άνθρωπος στον πλανήτη;
Ή μήπως να ενοχοποιεί αποκλειστικά και μόνο το ευρώ διασπείροντας ψευδαισθήσεις; Για παράδειγμα την επιστροφή της χώρας στο εθνικό της νόμισμα αρνούμενη τα χρέη της και μη υφιστάμενη τις συνέπειες, παρά το ότι είναι μεν απεχθή όπως όλα τα χρέη στον κόσμο, αλλά επαχθή σίγουρα όχι; Να αναφέρεται ίσως στην ευρηματική λύση τις «σεισάχθειας», όσον αφορά το ιδιωτικό χρέος, παρά το ότι δεν υπάρχει κανένα προηγούμενο με εξαίρεση την Αρχαία Ελλάδα; Και ο ηθικός κίνδυνος, το ετεροβαρές ρίσκο; Οι άλλες χώρες που επίσης χρωστούν; Αδιάφορο;
Οφείλει να τονίζει εναλλακτικά τον ηρωισμό της ελληνικής φυλής, ισχυριζόμενος πως θα αναστηθεί κάποια στιγμή από τη στάχτη, όπως ο Φοίνικας; Εκείνο το ευγενές μυθικό πουλί που συνδέθηκε με την ανθρώπινη δύναμη και τη θέληση για αναγέννηση, μέσα από τις δυσκολίες και τα εμπόδια; Δεν θα ήταν υπερβολικό, εάν όχι ανόητο;
Ακόμη και αν δεν ήταν, πώς να το κάνει όταν η «φυλή» επιτρέπει σε όλα εκείνα τα μέλη της που τεκμηριωμένα την πρόδωσαν, παραδίδοντας κυριολεκτικά τα κλειδιά στον εχθρό, να κυκλοφορούν ελεύθερα; Πολύ χειρότερα, να έχουν το απύθμενο θράσος να σχολιάζουν δημόσια, να δικαιολογούν την ενδοτική συμπεριφορά τους και να προτείνουν λύσεις;
Να πει ίσως την αλήθεια μήπως ξυπνήσει επιτέλους το πλήθος, σύμφωνα με την οποία τα μνημόνια παράγουν μαζικά ανέργους, φτώχεια, οδύνη και εξαθλιωμένους υποψηφίους για τις φυλακές; Πως ο κατήφορος θα συνεχιστεί με οποιαδήποτε κατοχική κυβέρνηση διορίσει η καγκελάριος, έως ότου δεν θα έχει απομείνει πια τίποτα από την ιδιωτική και δημόσια περιουσία των Ελλήνων; Ότι θα αποχαιρετίσουν για πάντα τους κάποτε αξιοπρεπείς μισθούς και τις συντάξεις, μετατρεπόμενοι σε μίζερους ζητιάνους στο διηνεκές; Στη ντροπή της Ευρώπης που δεν θα χάνει καμία ευκαιρία να τους εξευτελίζει όσο περισσότερο μπορεί;
Να τους επιστήσει την προσοχή στο ότι εάν δεν αντιδράσουν τόσο το δημόσιο, όσο και το ιδιωτικό χρέος θα αυξάνονται, όταν την ίδια στιγμή θα πουλιούνται τα πάντα σε τιμές περιπτέρου και τα σπίτια τους θα κατάσχονται ηλεκτρονικά; Γιατί να το κάνει, όταν είναι σίγουρος πως θα συνεχίσουν τον ύπνο του δικαίου όχι επειδή είναι παράλογοι ή σχιζοφρενείς, αλλά λόγω του ότι είναι φυσιολογικό οι δειλοί άνθρωποι να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους για να μην χρειασθεί να αγωνισθούν;
Να τους υπενθυμίσει πως η φτώχεια δεν «νομιμοποιεί» τη ζητιανιά; Ότι είναι καλύτερα να ζητάει ένας φτωχός και άνεργος δουλειά, παρά δανεικά, με τα οποία παραμένει όχι μόνο άνεργος και φτωχός στο διηνεκές, αλλά χρεωμένος και δούλος; Πως η επαιτεία, στην περίπτωση των κρατών, οδηγεί στη διαχρονική σκλαβιά τους, στην απώλεια της εθνικής τους κυριαρχίας, καθώς επίσης στην «κηδεμονία» τους από τους δανειστές;
Να αναφέρει ξανά πως όταν το χρέος μίας χώρας δεν είναι βιώσιμο, τότε δεν εκλιπαρεί γονατιστά για τη μείωση του, πόσο μάλλον όταν δεν έχει κανένα διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια της; Ότι απλά χρεοκοπεί, παύει δηλαδή να εξυπηρετεί τα δάνεια τηςόπως η Ρωσία το 1998, χωρίς να επιτρέπει τη λεηλασία της από κανέναν;
Τι νόημα θα είχε όταν απευθύνεται σε ανθρώπους που αδιαφορούν για τα παιδιά τους, με κριτήριο το ότι ανέχονται να τους φορτώσουν τα λάθη και τα χρέη τους, για να μη χάσουν τη βολή τους; Απολύτως κανένα, αφού όλα μπορεί να τα συγχωρήσει κανείς σε έναν άνθρωπο, αλλά σε καμία περίπτωση την αδιαφορία για τις επόμενες γενιές και για την πατρίδα του – την οποία οφείλει να κληροδοτεί λίγο πιο αξιοπρεπή από αυτήν που ο ίδιος κληρονόμησε.

Freelance writer

Freelance πηγή:writerhttp://www.analyst.gr/2017/06/21/aidos-ellines/